Jane Eyre (2011)

Kitabını okumamış olsam da, 2011 uyarlamasını izlemiştim ve bu yeni uyarlamanın da en az onun kadar başarılı olduğunu söyleyebilirim. Jane, çocukluğunda ailesiz kalmış ve amcasının yanına yerleştirilmiştir. Ancak yengesinin baskıcı tutumları altında büyümek zorunda kalır ve sonunda yatılı bir okula gönderilir. Burada da sıkı bir eğitimden geçen Jane, öğretmen olarak Rochester'ın malikanesine atanır. Film, farklı yaşamlar ve benzer baskıcı tutumların sergilendiği birkaç ortamı etkileyici bir şekilde anlatıyor. Kızıl-kıvırcık saçla dolaşmanın günah sayılabileceği kadar aşırı bağnazlık örneklerini de içeren küçük detaylar barındırıyor. Ancak, filmin son çeyreğinde kaçınılmaz olarak bir aşk hikayesine dönüşüyor.

Çok güzel,kitapdakinden daha güzel diyebilirim,ikinci kez izlemek istediğim nadir filmlerden birincisi.Ama büyük Jane-nin sesi keşke küçüğünküyle aynı olmasaydı,hiç uygun olmamış :( ama yine güzel 👏

kesinlikle kitabının okunup öyle izlenilmesi gereken bir film duygular , düşünceler kitaptaki kadar yoğun aktarılamamış . 2 saatlik bir film ile yüzlerce sayfalık bir kitap elbette aynı olmaz . Kesinlikle tarihi romantik dram kategorisince başyapıt denilebilicek bir eser ama önce kitap ...

Bir edebiyat uyarlaması olarak bazı yönlerini eksik bulsam da beğenimi kazanan bir film oldu. Özellikle filmde kullanılan atmosfer ve bu atmosfere eşlik eden manzaralar akılda kalacak cinstendi.



Jane Eyre'nin hüzünlü hayat hikayesi zaten klasiklere yabancı olmayanlar tarafından bilinmekte. Yönetmen Cary Fukunaga filmin ilk bir saati içerisinde bu hüzünlü tabloyu bize yansıtmayı becerebilmiş. Ama filmin en can alıcı dakikalarını sanki küçük bir kaba sıkıştırmaya çalışırcasına aceleci davranmış. Sahneler arasında ki geçiş o kadar kopuk olmuş ki izleyicisini içine çekmeyi başardığı öyküye yapılan bir ihanet gibi geldi bana. Sürenin bu film için kısıtlı tutulduğunu rahatlıkla söyleyebilirim. Tabi ki bir edebiyat uyarlamasında süre hiç bir zaman yeterli değildir ama bu kadar yüzeysel bir finale gidişe de bahane oluşturmamalı. 2005 yapımı Aşk ve Gurur filminde yönetmen Joe Wright'ın ustalığını kendine örnek alabilirdi. Finali için Türk filmlerinden farksızdı diyebilirim.



Filmde kullanılan atmosferin başarısı ve filmin ilk yarısında ki işlenişi hesaba katarak filmin vasatın üstüne çıkabildiğini söyleyebiliriz.

Kaç defa izledim hatırlamıyorum. İlk sinemada seyrettim, defalarca da internetten ve CD'den... Michael Fassbender benim en büyük aşkım ! Hayranıyım !