Çığlıklar ve Fısıltılar (1974)

Şimdi buraya geldin belki film nasıl diye yorumlara bakıyorsun belki izledin yorum yazacaksın. Az önce gelmiş geçmiş en iyi yönetmenler diye bir araştırma yaptım ve Ingmar bergman bu listedeydi. Hakkında araştırma yapmadan filmlerini izlemeyeceğim. Çünkü nasıl desem her insanın bir seviyesi vardır. (Bunu arttırıp düşürmek senin elinde) Örneğin ben şuan elime bir felsefe kitabı alsam hiçbir şey anlamam. Ama bu felsefe kitabı kötü olduğundan değildir benim anlama kapasitem o seviyede olmadığındandır. Yani demem o ki kendinizi gelistirdikçe emek harcanan şeylere çamur atmayı bırakacaksınız ve her şey bir anlam kazanmaya başlayacak.

Filmin yönetmeni adeta, 'bazen sessiz kalmak gerekir' der gibi ağırlık olarak sessiz bir tema izlemiş, 'bazen karanlıkta da kalmak gerekir' der gibi duvarlardaki tablolara yansıyan ya da duvarlara yansıyan ışığı yine sessizce azaltmış, biraz karanlığa gömmüş. Film de gayet güzeldi. Teşekkürler

Sevgili elizabethbennet. Bizlere film isteklerinizi "film-istek" yolu ile iletirseniz uygun koşulları sağlayan tüm isteklerinizi seve seve ekleriz.

"Kırmızı Başlıklı Kız, ormanda büyükannesine yemek götürürken bir kurda rastlar..." Her şeyin aşırı entelektüelize edildiği bir zamanda yaşadığımızdan olsa gerek "Efendim, oradaki kurt genç kızın bekaretine kasteden kurt kılığına girmiş arzu nesnesi, yani bir erkek...vs. vs" tahliller gırla gider. Herkes ne çok şey bildiğini göstermeye çalışır. Artık masalı masal gibi dinleyip zevk almak fikrinden biraz uzaklaştık sanki, bir tahlil çılgınlığı aldı başını gidiyor. Bence Bergman, büyükler için masallar anlatan bir büyük yönetmen. Onun filmlerini, “efendim burda bunu demek istemiş, şurda şunu demek istemiş” gibi ukalalıklara kapılmadan tıpkı bir çocuğun hayret, korku, heyecan ve merakla büyümüş gözleriyle, naiflikten milim sapmadan izlemek gerek. Çünkü küçükken dinlediğimiz masalların hiçbirini yaratıcıları dur şurada şu metaforu kullanayım, şurada şuna gönderme yapayım, şunu şöyle sembolize edeyim diyerek üretmedi. İşte o zaman gerçekten tadına varılıyor bence. Büyüklere masal anlatabilmiş kaç kişi var şu sinema dünyasında göçüp gitmişler de dahil...

Sinir bozucu bir film zamanınıza yazık IMB puanına aldanarak seyretdim ama nasıl seyreddiğimi gelin bana sorun onuda yönetmen koltuğundaki ıngmar Bergman hatırına aldanarak seçim yapdım demekki oyunculukla yönetmenlik biribirinden ayrılması gereken 2 kavram.yazık çok yazık.

Bergman babanın yaptığı en önemli filmlerden biridir. görüntü yönetmenliği kusursuzdur sven babanın. liv ullmanndan bahsetmeyi gereksiz buluyorum bilen bilir. sonuç olarak izlenmesi şarttır. şiddetle tavsiye ediyorum. 10/10

kendimi yorup, yorum atmak istemezdim fakat; lütfen yönetmeni biliyorsanız yorumunuzu atın. yoksa gülünç bir yorum çıkıyor ortaya, lütfen bak