An Elephant Sitting Still (2018)

Böylesine karamsar, kasvetli bir film izlediğimi hatırlamıyorum. Tam 3 saat 50 dakika boyunca bu karamsarlığı yalnızlığı iliklerine kadar hissetiriyor. Filmin teması çaresizlik, çıkışsızlık üzerine. Amores Perros filminde 3 ayrı karakterin birbirine paralel hikayesi dağınık bir olay örgüsüyle anlatılmıştı. Burada 4 ayrı karakterin birbirine paralel hikayesi, düzenli bir olay örgüsüyle anlatılmış. Filmin en önemli yanlarından biri bu sanırım. Her karakterin ayrı, içinden çıkamadığı umutsuz, çaresiz bir dünyası var. Biri babasıyla, biri oğluyla, biri kız arkadaşıyla diğeri de annesiyle problemler yaşayan karakterler. Çaresizlik, hayatın anlamsızlığı, çürümüş aile ilişkileri, karamsarlık, ikiyüzlülük, bu dört karakterin etrafında, oldukça kasvetli bir şekilde resmedilmiş. Bu nokta da şunu söylemek lazım, yönetmen Hu Bo aynı zamanda Bela Tarrın öğrencisi, filmi tamamladıktan sonra intihar ediyor. Burası ilginç çünkü Hu Bonun kendi hayatı da oldukça sıkıntılıymış. Filmi çekerken maddi sıkıntılar yaşamış, kız arkadaşından ayrılmış vs. zaten bu ağır temelarda film çeken birinin kafası ya da yaşamı bence normal değil. Hu Bo intihar ederek belki de filmdeki ve kendi hayatındaki çaresizliklerden, bunalımlardan kurtuluşu bu şekilde sağlıyor. Ayrıca filme adını veren fil burası spoiler olmadığı için söylüyorum, bu ağır sorunlardan kurtuluşun bir metaforu olarak kullanılmış. Son olarak bu dört karakteri aynı anda dağıtmadan düzenli bir şekilde aktarmayı başarmış ve böylesine kasvetli bir dünyayı mükemmel şekilde yansıtan film, tarihin en iyilerinden olmayı hak ediyor bana göre.

Güzel film. Karakterlerin içine düştükleri birbirlerinden farklı ama aslında temelde benzer problemleri ve bunların insanlarda bıraktığı izleri başaralı bir şekilde işlemiş. Sevgisizlik onun doğurduğu iletişimsizlik herkesi mahvetmiş. Üstelik bizim gördüğümüz bir günlük bir kesit. Filmin verdiği duygu ve atmosferi genel olarak beğensem de haddinden biraz fazla uzun buldum. Bazı yerlerinde sıkılmadım desem yalan olur.

Neredeyse 4 saatlik bir film. Filmin başından sonuna dek her adımın, her nefesin an be an takip edildiği gereksiz yere uzatılmış sahneler. Dekan yardımcısının arka plandan gelen kahkaha sesinin dışında hiç tebessüm bile etmeyen karakterler. Bana çok kasvetli ve yorucu geldi, filmin sonunda kendimi cidden çok yorgun hissettim.

Neredeyse 4 saatlik bir film. Filmin başından sonuna dek her adımın, her nefesin an be an takip edildiği gereksiz yere uzatılmış sahneler. Dekan yardımcısının arka plandan gelen kahkaha sesinin dışında hiç tebessüm bile etmeyen karakterler. Bana çok kasvetli ve yorucu geldi, filmin sonunda kendimi cidden çok yorgun hissettim.

Atmosferi ve karanlık yapısıyla sıradışı kaotik yönetmenin intiharına dair izlerinde görülebileceği çıkışsızlık üzerine bir yapım