Daburu mintsu (2017)

japon filmlerini çok izledim. genellikle beğenmem aradan birkaçını beğenmişimdir. tabi çok izlerim. beğenmediğim izlediklerim biraz aşırı uzatılmış havası veriyor, japonların dramı da bir ayrı, hani bizde genelde anne baba ölür bir sevgiliden ayrılırsın ya da kardeşin kanser olurda öyle dram yaparlar ya japon filmlerinde izlediğim çoğu filmde dram tecavüz üzerinden yapılıyor ya da ihmalkar anne babalar ve zalimler. japon dramı normalde izleyeceğin dramlardan 3 kat daha ağırdır. çünkü psikolojisi çok bozuk karakterleri vardır. mesela en son bir hafta önce de japon filmi izledim beğendim ama yine bu saydıklarımı barındırıyordu. şimdi japon filmleri hakkında genel yorumum bu şekilde, filmi yorumlarsam : ben filmi beğendim. Karakterleri ve gerilimi çok güzel oturtmuştu. sıkıldığım neredeyse hiç sahne yoktu o yüzden fazla bir yeri atlamadım. toplasan filmde 2 dk atlamışımdır, ki normalde japon filmlerinde ben bazılarında çok sıkıldığımı hatırlıyorum. yaoi olarak bakarsak izlediğim en iyi diyemem ama en iyilerden biri olmaya yakındı. ben bir şeyler daha bekledim hikayede mesela ben olsam şunları da eklerdim diye kafamdan geçirdim. o düşüncelerimde olsaydı mükemmel diyebilirdim belki. bu arada filmdeki kötü karakterlerinde bir vicdanı olduğunu görmeye bayıldım. ve herkesin dediği gibi son cümle gerçekten anlamlıydı. belki bu cümleyi geçmişte facebookta şimdi diğer mecralarda çok duyarız (ne olduğunu söylemeyeceğim) ama burada çok anlamlı hissettirdi.

son cümlede içim acıdı... bu arda film çok garip ve harika sadece başrolde sakkalı adam diğerine göre çok büyük yaşıt değiller gibi ama yinede güzel bana parasit havası verdi ne alakaysa. sonda çıkan fon müzikte çok güzellll