Kahraman (2016)

Cine 5'te ilk izlediğim zamanlarda, çocuk aklımla konusunu "ruhunu şeytana satan adam" olarak düşündüğüm ve yıllarca bu şekilde hatırladığım, başarılı ancak pek bilinmeyen bir film.

Asghar Farhadi'nin filmleri, izleyiciyi çözümsüz ahlaki ikilemlerle baş başa bırakan yapısıyla dikkat çekiyor. Farhadi'nin yönetmenlik yeteneği tartışılmaz, ancak onu asıl öne çıkaran unsur senaristliği. Filmlerinde genellikle benzer bir senaryo yapısı kullanmasına rağmen, her seferinde izleyiciyi vicdanen zor bir duruma sokmayı başarıyor. Yalanlar ve insanların birbirlerinden sakladıkları sırlar, Farhadi'nin eserlerinde ana temayı oluşturuyor. Bu tür hikayelerde kimin haklı, kimin haksız olduğuna karar vermek zor. Herkesin haksız olduğu bir hikaye anlatmak görece kolay olabilir, ancak herkesin bir şekilde haklı olduğu bir hikaye oluşturmak gerçekten zordur. Farhadi'nin bu filminde de bu zorluğu başarıyla aştığını görüyoruz. İyi bir senaryo, karakterleri karikatürize etmeden derinlemesine işlemeyi gerektirir. Filmdeki alacaklı karakteri, kolayca kötü biri olarak etiketlenemez. Doğruyu söylememek ile yalan söylemek arasında önemli bir fark vardır; yalan söyleyen birini yargılamak kolaydır, ancak doğruyu söylemeyen birini aynı şekilde yargılayabilir miyiz? Tüm bu soruların arasında ustalıkla işlenmiş bir film izliyoruz.