Koza (1995)

Birbirinden ayrı düşmüş yaşlı bir çiftin yeniden bir araya gelme çabalarını anlatan, doğaçlama tarzında ilerleyen sessiz ve siyah-beyaz bir kısa film. İzleyince insan, zamanın nasıl değiştiğini ve nereden nereye geldiğimizi daha iyi anlıyor.

Nuri Bilge Ceylan'ın ilk filmi.
Kısa metrajlı ve kendi çapında çekilmiş bir film.
Yönetmen daha ilk filmden belli etmiş tarzını.
Herkesin tarzına hitap etmeyebilir.

Harika. 2 saat olsa oturur izlerim. Gerçek bir başyapıt. Yaşam ve ölüm arasındaki o yaşanmışlıkların senaryoya dökümü olmuş. Doğduğum yıl çekilmiş bir filmin bu kadar kaliteli olması inanılmaz. Nuri Bilge Ceylan bakış açısı diyorum ve diyecek başka bir şey kalmıyor.

Bazı insanlar yaşlansada kozasına girmez doğada kaybolmayı tercih eder.
Kitap okuyan, ezberinde en az 10 şiir olan kişilere hitap ediyor.
Kısa filmleri seviyoruz, şiir gibi.

Bazı insanlar yaşlansada kozasına girmez doğada kaybolmayı tercih eder.
Kitap okuyan, ezberinde en az 10 şiir olan kişilere hitap ediyor.
Kısa filmleri seviyoruz, şiir gibi.

filmden bir şey anlamayan da olacaktır elbet, çok şey anlayan da. aslında bizim içimizde yetiştirdiklerimiz ile ilgili bu. ben bir başağın rüzgar ile dans etmesini, çıkardığı hışırtıları duyumsarken bu görüntüye mısralar yazabilirim, ama bir başkası bunun ne kadar da saçma olduğunu düşünebilir. her şey bakış açımız kadar vardır çünkü. insana kendi varoluşunun tekdüzeliğini, gelip geçiciliğini anlatıyor. bana 'en nihayetinde bir insan, yaşayıp yaşayacakları, görüp göreceği bu' dedirtti. filmde farklı bir hüzün var. insan hayatının gerçekliği çok iyi anlatılmış bence. kadının ellerindeki kırışıklıklar dahi genç ellerime bakıp, bir gün onun da o günleri göreceği, ve kim bilir aklında binlerce hatıra, yaşanmamış onlarca hayal, karşılanmamış binlerce beklenti, tüm yarım kalmışlıklarla yaşamının sonuna gelmişliğin onda bıraktığı derin hüzün, görüp geçirmişliğin verdi koskoca olgunluk ile kainata elveda diyeceği günü sabırsızlık ve isteksizlikle beklediği anlar düştü aklıma. bu kısa metraj bana iki kelime öğretti. 'en nihayetinde'. en nihayetinde ulaşmış olacağım yol, sahip olacağım beden, silikleşmeye başlayan aklım ve en nihayetinde kimseye haksızlık yapmadan belki de gelmiş geçmiş en adaletli şey olan ölümün uğrayacağı yaşamamım. en nihayetinde, bir yolun üzerindeyim doğarak bunu başlattım ve ölümüme doğru giden yolda yürüyorum, bu yürüyüşe yaşam dedim, yaşamsızlığa, yokluğa doğru gidiyorum. yaşam ve ölüm.